وقتی یک مادر، وسط برنامه میآید جلوی تصویر مایک باز میکند و با قلبی لبریز از احساس،
از ژرفای وجودش تشکر و قدردانی میکند، بدانید که کارتان، ارزشمندترین کارِ جهان است.
وقتی میگوییم «دانشگاه را به خانههایتان آوردیم»، یعنی به تمامِ روزهای تاریکِ ممنوعیت
و محدودیت پُشت کردیم؛ یعنی دست هر دختری که در میانِ یأس و ناامیدی زمینگیر شده
بود را گرفتیم و برای ایشان و خانواده های شان امید را هدیه کردیم.
تنها همین قطراتِ اشک، تنها احساسات امثال همین مادران مهربان سندِ مظلومیت
و مقاومتِ دخترانِ افغان است و این لحظه، آغازِ جبران دوری دختران افغان از آسمانِ دانایی.
